Witaj w Zaborskim Sadzie

Ścieżka "kariery"

Z wykształcenia jestem zoofijoferapeutą, zoonaturopatą, groomerem, skończyłam również studia weterynaryjne... ale..postanowiłam "karierę" zamienić na slow life. W zasadzie od kiedy przeniosłam się do miasta na studia- nie było innej opcji jak wrócić do domu na wieś. Dosłownie mnie miasto bolało. Szereg zdarzeń sprawił że zamieniłam fartuszek weterynarza na gumiaki zootechnika, a medycynę zachodnią poświęciłam dla wschodniej i to jeszcze na zwierzętach, bo od dziecka jestem z nimi związana. Własne konie, psy, koty... zawsze były i są w moim życiu. Pewna siwa klacz wychowała niczym matka i wychowuje dalej. Jestem z tego pokolenia, które jako pierwsze czytało książkę Montego Robertsa "Człowiek który słucha koni" i które jako pierwsze poznawało co to jest "natural". Dla mnie "ścieżka kariery" stała się nie ważna. Dążyłam tylko do tego, by ze zwierzętami osiąść na wsi, zostać rolnikiem i żyć slow life, tak, by móc cieszyć się tym co wieś mi daje, a nie pędzić przez świat w wyścigu szczurów. Gdy już osiadłam, postanowiłam otworzyć gabinet (bo za coś trzeba żyć) ale covid... pozamiatał "Zabiegówkę", nim się w ogóle rozkręciła. Wielki dramat? Cios od losu? Nie wiem. Wiem że tak miało być. Pandemia przyspieszyła to co było w planach. Od zera, za zero rozpoczęłam budowę gospodarstwa. Przyjechały pierwsze kury i owce, pojawiły się marzenia o świnkach i własnej wędzarni, jak i o swojskim mleku, którego nie ma w sklepach. Dom otworzył się na gości. Turyści niczym kolorowe piękne kwiaty ubarwiają nasze siedliskowe życie. Niektórzy mówią... "Wiedźma z Zaborskiego Sadu", gdy po długich rozmowach przy ognisku rozplątuję supełki życiowe gości. Coś jest w słowie "wiedźma" czyli "wiedma=ta która wie"... Wszystkie moje doświadczenia życiowe, zawodowe i losowe obudziły "dar" przekazany od kobiet z mojego rodu. Wiem że one nadal nade czuwają.